ویلای رامسر | تلاقی هندسه، متریال و طبیعت

در طراحی ویلای رامسر، تلاش شده است با تکیه بر سادگی هندسی، ترکیب احجام خالص و تضاد سنجیده‌ی متریال‌ها، بنایی معاصر با هویتی مشخص شکل بگیرد. ایده‌ی اصلی طراحی بر ایجاد تعادل میان حجم روشن و یکپارچه‌ی ساختمان و پوسته‌ی تیره‌رنگ سقف است؛ تضادی که ضمن تفکیک بصری اجزای بنا، به ترکیب کلی آن عمق و شخصیت می‌بخشد. سقف کشیده با فرم زاویه‌دار و امتداد خود در امتداد نمای ساختمان، یکی از عناصر اصلی در تعریف سیلوئت بناست و با ایجاد یک قاب بزرگ پیرامونی، حجم‌های زیرین را در ترکیبی منسجم کنار هم قرار می‌دهد. در این میان، تناسبات دقیق، خطوط ممتد و پرهیز از جزئیات غیرضروری، نقش مهمی در حفظ خوانایی و انسجام معماری پروژه دارند.

در طراحی نما، قاب‌بندی‌های مستطیلی و ستون‌های عمودی در کنار خطوط افقی بالکن‌ها، نظمی هندسی ایجاد کرده‌اند که با فرم شاخص سقف در ارتباط است. سطوح روشن نما در مجاورت رنگ تیره‌ی پوسته‌ی سقف و قاب‌های فلزی پنجره‌ها قرار گرفته‌اند تا مرز میان اجزای مختلف ساختمان به‌وضوح تعریف شود. بازشوهای وسیع و پنجره‌های قدی، علاوه بر تأمین نور طبیعی، ارتباط بصری میان فضاهای داخلی و محیط بیرون را تقویت می‌کنند. همچنین، استفاده از نرده‌های شیشه‌ای در بالکن‌ها، ضمن حفظ ایمنی، از ایجاد مانع بصری جلوگیری کرده و پیوستگی خطوط نما را حفظ می‌کند. نورپردازی خطی در امتداد سقف و نورهای نقطه‌ای در زیر پیش‌آمدگی‌ها نیز در ساعات شب، بر هندسه‌ی بنا تأکید می‌کنند و جزئیات معماری را به شکلی متفاوت به نمایش می‌گذارند.

محوطه‌سازی ویلای رامسر به‌عنوان بخشی از کلیت طراحی در نظر گرفته شده و در هماهنگی با زبان هندسی ساختمان شکل گرفته است. مسیر دسترسی با ترکیب صفحات سنگی و بسترهای سنگ‌ریزه‌ای، حرکتی مشخص به سمت ورودی اصلی ایجاد می‌کند؛ در حالی که نورهای کوتاه مسیر، این حرکت را در شب خواناتر می‌سازند. پوشش گیاهی، درختان و عناصر طبیعی محوطه نیز با ایجاد تضاد میان بافت زنده‌ی طبیعت و سطوح صلب معماری، از سختی ترکیب هندسی بنا می‌کاهند. در مجموع، این پروژه بر هماهنگی میان فرم، متریال، نور و منظر استوار است؛ رویکردی که در آن، هر جزء در ارتباط با کلیت ساختمان تعریف می‌شود تا معماری‌ای منسجم، معاصر و متناسب با بستر پیرامون شکل بگیرد.